donderdag 31 januari 2013

JA, het mag eens wat tegenvallen, na zoveel geluk !

 

2013 was goed ingezet!! Een super nieuwjaar, verschillende doorbraken in mijn werk, goede vrienden, leuk land, toffe feestjes, vele etentjes, avontuurlijke tochten door de broesse, leuke toekomstplannen (parapounting, Thomas, Laura, Liesbeth en Tom op bezoek, Reis naar Uganda,…), goed weer,…. Je zou voor minder een lach op je gezicht hebben PLAKKEN.

Maar na zoveel zonneschijn komt er bij mij altijd wel een kleine donderwolk opzetten…. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen pessimist ( jaja, jullie weten dat natuurlijk), maar op zo’n regelmatige tijdstippen kan ALLES tegenvallen…en dan heb ik weer één van mijn ‘PECHWEKEN’! Dan is het oppassen geblazen!! Mijn beschermengelen zijn dan een weekje op vakantie, …maar ach ….ze hebben het ook zo druk met mij  ;-)!

Het begint meestal met een heleboel verstrooidheid en een ambitieus plan.

VRIJDAG: Met het slechte been uit bed, misselijk, sleutels vergeten en werkafspraak in Boukoumbé (een uur rijden!) gaat niet door wegens dat de molen KAPOT is.

ZATERDAG: Vroeg vertrokken naar John in Manta (*lees eerder blogbericht ‘a legendary weekend’). Zo’n 75 km van Nati, enkel te bereiken door die verdomde rode zand-en kiezelwegen.
Onderweg neem ik regelmatige wel een vrouwtje mee die naar de markt moet in het volgende dorp. Altijd leuk, want je leert weer heel wat nieuwe verhalen kennen. Op zo’n 10 km van Manta neem ik er weer eentje mee…. Het is markt in Manta. We rijden voorzichtig verder want de wegen zijn erg zanderig. Alles gaat goed voor de volgende 9.5 km….maar in die laatste halve km schuif ik er van onderuit. URGH!! Ik zag mijn moto heen en weer slingeren en wist dat een crash vlug zou volgen. GELUKKIG zijn we erg goed geland en gingen we niet ste nel. Enkel mijn knie heeft een grote wonden (van die duizenden kiezelsteentjes) en was fel aan het bloeden. Even afspoelen, een sjaal er rond om het bloeden te stoppen, eventjes de voodoo goden bedanken voor hun bescherming (het vrouwtje was zo schattig.... ze ging die avond een kip offeren voor onze bescherming (sorry meneer kip)) en doorgereden naar John.  

Aangekomen bij John volgende de éné pech na de andere…. Waar we niet anders konden op reageren dan er eens goed mee te lachen, (je kent dat wel, schaterlachen omdat  je te veel pijn en pech hebt, of ben ik gewoon "de vreemde" die dat doet) :

1.       Geen water en een wonden die verschoond moet worden….hup naar de waterput!

2.       Mijn (enige paar) slippers gaan kapot bij het overstappen van een riviertje.

3.       John valt van een rots

4.       Ik stap in een doorn.

5.       John’s slipper gaat kapot.

6.       Terugrijden met elk één slipper, tak komt iets te dicht bij mijn voet en snijdt mijn kleine teen… “ John, I have some good and bad news. My knee doesn’t hurt anymore!! …. Because my little toe is now hurting like hell! “

7.       Thuis in Manta, alle lampen doven uit (jaja, geen elektriciteit natuurlijk) en ik stap bijna op een muis ('Charlie').

8.       Mijn zak schuurt open met alle verse groenten in.

9.       John verbrandt zich aan een hete pan…

10.   Naar de WC, lees een gat in de grond, met een kapote KNIE, niet gemakkelijk
ENZOVOORT enzovoort…

Het was ons dagje niet,.....ACH JA! Volgende keer BETER!

Gewoon even verdwalen
Brug naar Manta
 
De volgende dag moest ik terug rijden naar Nati…. Had er niet veel zin in, maar ging het rustig aan doen. Achteraf was het nog een zeer leuke trip geworden. Eerst een vriend tegengekomen, waarmee ik nieuwe ‘lokale’ drankjes ben gaan proeven. En even later, een liftende student kunnen meenemen, die gelukkig graag wou rijden op mijn brommer :-D ! OEF! Dan kon ik gewoon achterop de brommer genieten van het uitzicht en van zijn verhalen.


Manta

Manta


De sterrenhemel mag er wezen!!!


Eind goed, al goed...met parmezaanse KAAS, muziek (met een OPGELADEN compu) en een sterrenhemel

Uitzicht in Manta bij zonsondergang....doet alle pijn verzachten!

dinsdag 15 januari 2013

Over 'ONTWIKKELINGSHULP!' (Jaja, blogberichten mogen wel eens wat serieuzer zijn, niet?)


Via mijn huisgenootje Hanne kan ik nu elke dag de standaard lezen… Best verrassend entertainend (als er weer één of ander BV schandaal aan het licht komt), best interessant (als er een wereldtop is gepasseerd),maar ook best wel vaak teleurstellend (als Mr De Wever weer eens één van zijn kortzichtige rechtse ideeën in de media gooit) of beschamend (als er weer eens een discriminerend schandaal aan het licht komt tegen buitenlanders of waarom ook niet tegen Walen)…. We moesten ons schamen lieve belgjes!!!
Om dit laatste te beseffen moet je niet perse in een land te wonen met meer dan 65 etnische groepen of talen….maar het helpt wel om de absurditeit van het Belgische volkje te beseffen. Wat kunnen we toch kortzichtig zijn en hard! Niet alleen ‘wij’, maar de hele mensheid. De vele artikels over mensonwaardige omstandigheden of mensenrechtenschendingen doet mijn bloed telkens weer opborrelen van woede! ‘Waarom kan dit, anno 2013, nog altijd gebeuren???’, ‘Waarom doet niemand hier iets aan??’…. en dan natuurlijk de vraag van één miljoen euro… ‘Kan ik hier iets aan doen??’ WANT JA, ik werk dan toch in de ‘ONTWIKKELINGSHULP’!
Een vraag die ik me wel vaker stel hier in Benin. Welke bijdragen kan ik leveren? Wat is de taak van ontwikkelingsorganisaties?? ‘Hulp bieden om een land te helpen ontwikkelen’ zegt men wel vaker,…maar wat, wie, waar en hoe blijft men echter vaak vaag over. Ieder met zijn eigen visie en missie doet wat volgens hen het beste lijkt, met natuurlijk onderling overleg met het partnerland. Maar voel ik daar geen bodem van hypocrisie onder?? Een Europa die er alles aan doet om zijn eigen agricultuur sector af te schermen ten koste van de vele lokale Afrikaanse markten, stuurt gelijker tijd ‘ontwikkelingshulp’ organisaties om de sector te ‘stimuleren’…. Zeg ik hiermee dat we moeten stoppen met ontwikkelingshulp (dat velen onder ons wel eens kunnen fluisteren)??? ZEKER NIET! Maar laten we die ‘eerlijke handel’ ook vooral niet vergeten. Afrika behandelen als een gelijkwaardige partner zou ook al een goed begin zijn…. Rekening houdend met hun ongelijke kansen en middelen. Voor mij is één ding duidelijk, zolang de westerse landen blijven profiteren van de ongelijke machtsverhoudingen tijdens economische onderhandelingen,…. Moeten ze ook bereid zijn om fondsen te voorzien om economische ontwikkeling te stimuleren (ook al besef ik maar al te goed dat dit slechts een kleine aalmoes is en hier ook negatieve neveneffecten door kunnen ontstaan)
Na 19 maanden vertoeven in verschillende ontwikkelingslanden is de kern van het ontwikkelingsprobleem nog altijd niet duidelijk voor mij. Het is dan ook zo’n complexe zaak! Vanuit een westerse achtergrond/denkwijze is het bijna niet te begrijpen (ook al willen we vaak geloven dat we het wel begrijpen). Mijn opleiding in de toegepaste economie aan KUL krijgt van mij een zwaar onvoldoende voor het verklaren van globale problemen zoals armoede. Mijn opleiding in ‘ontwikkelingsproblemen’ doet het echter iets beter, maar ging toch iets te vaak rap door de bocht. Mijn meest recente opleiding in micro-kredieten sluit het beste aan bij de kernvraag van ontwikkeling. Men beseft daar ten minste dat men eerst de economische handelingen van micro-ondernemers in ontwikkelingslanden moet begrijpen (hun motieven, moeilijkheden, krachten, inkomens en uitgaven patroon,…) voor een uitspraak te doen of laat staan een westers model op hun los te laten (zoals vele economen aan de KUL wel eens proberen te doen).
Onderschat echter het Afrikaans sociaal model niet!!! Ook al ben ik vaak geneigd om direct de zwakheden van het model op te sommen,….moeten we toch ook herkennen dat er erg veel sterktes zijn aan het model. Zij houden zich namelijk niet bezig met de vraag ‘of er wel nog een pensioen zal zijn als wij zelf oud zijn’? Neen, het zijn de kinderen die voor de ouders later zorgen…. Zoals zij zelf hebben gedaan voor hun ouders. Ze hebben dan wel geen goede financiële instellingen, pensioen sparen, kredietmogelijkheden of een ziekenfond,… hun sociaal netwerk helpt hen zoveel mogelijk bij nodige problemen…. Best een mooie houding, toch?? Of zien wij direct de overdreven sociale druk op andermans schouders, de tekortkomingen in het systeem voor de vele verstotenen of bijvoorbeeld mensen met een handicap , de financiële stress bij het opstarten van een zaak of het verlies van eigen (iets meer egocentrische) mogelijkheden of doelen, …. Ja, hier heb je het weer, we kunnen ons westers kader toch moeilijk afzetten he, vind je niet? Maar dit moet natuurlijk niet altijd. Persoonlijk probeer ik een gulden middenweg te vinden…Ik probeer mezelf met al mijn westerse idealen niet te verloochenen…  maar probeer er toch een goede dikke Afrikaanse lekkere saus overheen te gooien. Niet altijd gemakkelijk,….maar ‘wie zijn best doet zal het leren’,…he Samson!
Fafa (mijn project waarvoor ik werk) ondersteunt de agricultuur sector in Atacora-Donga. Twee communes waar agricultuur prominent aanwezig is….en zodus vele mensen afhankelijk van zijn. Door onder meer  de lokale overheidsorganisaties te ondersteunen probeert Fafa het netwerk te versterken en boeren een stem te geven en te helpen bij structurele problemen (waar ze vaak geen financiële middelen voor hebben om het op te lossen). De vraag blijft echter…. WIE helpen we?? De echte armen die moeten ondersteund worden om genoeg eten te vinden of de kleine ondernemer die moet worden ondersteund om de sector te versterken (meer werknemers, meer productie, hogere kwaliteit, beter concurreren,…).Wij mikken op beide, met het oog op een lange termijnvisie….ook al blijkt dit bij een vijf-jaren project echt niet gemakkelijk te zijn. …Allemaal mooie taal, en eerlijk waar, ik geloof plechtig in de goede zaak….maar dan kom je die ene ‘verstotene’ tegen… waar de gelukswijzer dan juist naar de foute kant wijst ….en dan besef je ineens…. hoe klein we werkelijk zijn. Een moeder met een ziek kind, een jongeman met cataract, een moto-chauffeur met een kapotte brommer, een jonge sympathieke jongen met grote ambities om te gaan studeren, een Afrikaans tennis kampioen (dochtertje van mijn tennisleraar) zonder goed veld om te oefenen of geld om naar tornooien te gaan, mislukte rijstoogst en 10 kinderen om te voeden en naar school te sturen, werk onbekwaam, geesteszieken,…. Allen met hun eigen verhaal en eigen problemen die met een kleine financiële bijdrage op te lossen zijn. Maar je kunt niet iedereen helpen, toch ??? L

maandag 14 januari 2013

Zullen we het nog even hebben over 2012???


Beste vriendjes,

Ik slaag er maar niet in om mijn blog bij te houden. Er is weeral ZOVEEL gebeurd,….waar zal ik beginnen?
 

Misschien eens met mijn werk, want ja, daarvoor zijn we hier natuurlijk. De voorbije maanden zijn voorbij gevlogen! FAFA (mijn project hier in Nati) doet het erg goed. Ik ben momenteel verantwoordelijk voor het verzamelen van basis gegevens (inkomens, winst, uitgaven) van de microprojecten. Ik ga dus erg vaak op missie (zo’n 3 /4 dagen in de week) om interviews af te leggen met boerengroepen waarmee we werken. Ik probeer er achter te komen hoeveel dat ze vorig jaar hebben verdiend,…zodat we deze gegevens kunnen vergelijken met de volgende jaren (na het verkrijgen van subsidies). NIET zo simpel als het lijkt! De prijzen zijn ERG flexibel en bovendien houdt bijna niemand iets bij van hun uitgaven of inkomsten. Doe daar dan nog eens de moeilijkheid bij om te werken met ongeschoolde boeren en natuurlijk de vele lokale talen,….en je begrijpt direct beter de complexiteit van de zaak. ….MAAR ik hou wel van een uitdaging! En ik doe niks liever dan rond te snufellen in die kleine dorpjes en met mensen te praten die een zeer andere kijk hebben op het leven. En als ik dan nog enkele knappe portretten kan maken, is mijn dag helemaal goed!



 

 

Twee weken geleden was ik in één van de kleine dorpjes rond Kerou, het noorden van Benin. Wat is het daar toch mooi!!!! Toen ik wou vertrekken kwam er een groepje ‘peul’ naar me toe die me vroegen om foto’s van ze te maken…. Ja watte! Heerlijk toch! Zo’n mooie mensen! Ik ben zo benieuwd hoe het is om te leven als nomaden, hoe ze hun tatoeages maken op hun gezicht of waarom ze zoveel belang hechten aan hun uiterlijk….maar dat ontdek ik later nog wel voor jullie.





Zo’n 40 km later, in midden van de broesse, kwam er een andere ‘peul’ groep achter de auto lopen. Zo blij om een blanke te zien…en nog blijer toen ze mijn camera zagen…dus begonnen we maar een photoshoot!







Leven in Benin vind ik geweldig en het mag nog wel een HELE tijd duren,….maar vergis je niet, het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Ik begin bijvoorbeeld meer een meer jullie te missen (zeker tijdens de feestdagen of na een lief mailtje of briefje). Eén dagje in België zou dat allemaal al snel oplossen. Ook bij het horen van dat éne verschrikkelijk bericht, dat vermelde dat een vriend Pauwel was gestorven in Zuid-Afrika, zou ik ook wel eens in het vliegtuig hebben willen springen naar huize België. Pauwel is gestorven in een moto-ongeluk, tijdens een stage voor USAID. VERSCHRIKKELIJK! Zo’n levenslustige persoon! En dit gebeurd veel te vaak hier in Afrika. Verkeersdoden is volgens mij doodsoorzaak nummer 1. Je moet hier zo enorm oppassen!!  In Burkina reden we voorbij een bus die een paar uur geleden frontaal was gecrasht….Zo’n 80 doden als gevolg en dit is geen uitzondering.

Buiten dit feit word ik ook nog eens CRAZY-IN-THE-HEAD van alle spullen die hier constant kapot gaan! Het hele huis breekt af… toilet, douche, kookfornuis, kraan, pompbak, stoel, lampen,…allemaal moeten ze wel eens naar ‘het ziekenhuis’. GGHHRRRRRrrrr…. Die verdomde Chinese brol toch altijd hier in Afrika! (jaja, jullie horen het goed,….ik heb frustraties!!! Hehe, …maar je moet het in de juiste context zien….in Burkina Faso had ik al zo’n haat-liefdes verhouding met Chinese goederen,…ze blijven me maar plagen.)

OH OHHHHWW wat wordt het toch een zwaar blogbericht! Mijn excuses beste mensen…. Om het goed te maken zal ik jullie proberen te entertainen met een andere zwarte dag uit mijn Afrikaans carrière. Ik noem het ‘DE TRIP NAAR COTONOU’ ;-) ….. Oh ja, het is werkelijk heerlijk om een paar dagjes in Cotonou te verblijven: zon, zee, strand, vrienden, goed eten,…. Je zou voor minder de tocht van 10 uur willen afleggen. Maar het is niet altijd zo simpel als het lijkt (wat denk je, C’EST AFRIQUE!!!). Ik was namelijk reeds al in Bohicon, dus een weekendje cotonou was in zicht. Volgens mij een tocht van zo’n uurtje of twee…..kan toch niet langer zijn, toch??? WAT HAD IK ME VERGIST!

Het begon goed! Snel een taxi gevonden die de kortste weg ging pakken naar Cotonou. Maar je kunt het niet geloven hoe SLECHT deze weg was. ZWEMBADEN als putten, 100den in een rij. Zigzaggen, op en neer, en zo metertje bij metertje proberen vooruit te komen met de oudste auto die ik OOIT heb gezien (lekker geplet natuurlijk tussen 8 mensen). De pret begon pas echt wanneer de eerste platte band op ons pad kwam, direct gevolgd met een tweede en een derde natuurlijk (nieuwe derde band werd er aangezet met 1 vijs)  .... maar toen dat de moto ontplofte was het genoeg geweest voor mij en begon ik maar te liften IN DE BROEIENDE hete ZON!! Relatief snel een vriendelijke chauffeur gevonden die me zelfs gratis naar Cotonou wou brengen, maar het mocht niet baten. FILLE!!! Minstens 3 uur wachten! Neen he!!!! Ik moest naar een concert in Cotonou en wou dit NIET missen. Dus ben ik op een voorbij rijdende moto gesprongen naar de eerste auto in de fille….vriendelijk gevraagd dat ik mocht meerijden en dat kon gelukkig…tot hij zichzelf had vastgereden in de MODDER!! CRAP! Dan maar terug op een moto springen…..tot de moto het begaf ( in niemandsland natuurlijk)….geen benzine meer!!! Ten einde raad heb ik dan maar een grote vrachtwagen laten stoppen….deze mannen vonden het wel best oke als ik vanachter tussen de 100den geiten ging zitten om zo mee te rijden. Wat een schatjes toch ;-) ! Na een uur kon ik de stank niet meer aan en heb ik mijn laatste taxi rit genomen tot Cotonou…..OEF!!!!! EN weet je wie me daar stond op te wachten op het podium???

AXELLE RED!!!! Heerlijk festival in Cotonou…..gepland voor 5000 man met zeer goede artiesten…zo’n 100 man was uiteindelijk af gekomen….vergeten reclame te maken…WOEPS!!! Maar we hebben er van genoten (ik en mijn collega’s). Die avond zijn nog vele artiesten gaan jammen in ‘yes papa’….België en Benin verenigt! Vuurwerk was verzekerd.

Ook het BTC kerstfeest was leuk in Cotonou, maar daar hebben we spijtig genoeg moeten afscheid nemen van Laure en Thijs (maatjes, ik mis jullie nu al!).

HUPLA! Weer een hele update! En ik heb jullie nog eens niks verteld over mijn kerstvakantie…. Ik had gepland om naar Togo te gaan, maar onderweg leek het me toch leuker om met vrienden in Benin te blijven, dus hebben we dat ook gedaan. Kerstfeest in Grandpopo (kustdorpje) met een heleboel Amerikaanse vrienden uit Peace Corps….dan een beetje gereisd in het zuiden met lovely germans en uiteindelijk in Nati nieuwjaar gaan vieren hoe dat het hoort in Afrika. Voor de mensen die nog geen plannen hebben om in Benin te reizen…GROOT ONGELIJK!!!







De twee eerste Belgjes komen me gelukkig in februari al bezoeken. Thomas en Laura….. Tot over een maandje!!!!!






 
WAARRR ZIIIJJJNNN DIIIEEEE ..... LEEUWTJES????
Jaja, het is nog niet gedaan,...want de avonturen hier in Benin blijven maar komen. Vorige week donderdag ben ik samen met mijn baas Wilma op GIRLS 'city?? no PARC TRIP' geweest! Een dagje naar het natuurpark om 'diertjes' te gaan spotten....olifanten, tijgers, hypo's, luipaarden, antelopen,.... allemaal te vinden op een uurtje van Natitingou, waar ik woon. Jammer genoeg zijn ze goed verstopt. Op het dak van een sjeep is het iets gemakkelijker, maar we zijn er toch niet in geslaagd om leeuwen te zien. Wel zijn de olifanten (die ons hebben proberen aan te vallen), Hypo's , antelopen, 'pumba's' en 'timons' :-)..... ons 'vriendelijk' goede dag komen zeggen. Die leeuwtjes zien we wel een volgende keer!












OH JA! Voor dat ik het vergeet! HARMATAN in begonnen… Die ‘heerlijke (voor sommige dan toch)’ droge, koude en stoffige noorderwind….. hierdoor worden de nachten IJSKOUD (lees 15°, maar voelt als 1 °) en de dagen bloedheet (34°-36°). Dus een goede nachtrust met een vrolijke zonneschijn voor overdag. Wat wil een mens nog meer ??? (ok, misschien iets minder (rode woestijn) stof, merci, dank je wel!)