donderdag 29 november 2012

YEAY !! Ik mag op training!!!!...HELL NO!!

"IK MAG OP TRAINING!!" riep ik nog dit weekend naar mijn collega Hanne.

 Zo blij! Want ja, wie leert er nu niet graag bij over 'value chains' in de agricultuur sector? 5 dagen professionele seminarie in Bohicon (een tof stadje helemaal in het zuiden) met participanten van over heel Benin en gefinancierd door onze Duitse vrienden (GIZ).... toch een winnend recept, niet???

Maar over smaken valt natuurlijk te discussieren ;-) Je zou het kunnen vergelijken met 'pâte noire' of 'geitenkop' :-).... een lievelingsgerecht voor vele Beninezen...maar geef mij toch maar liever een lekkere pizza of pasta met scampi's...hmmmm.


Het is dus een kwestie van persoonlijke smaak... en als je die smaken goed kent...zal je niet rap een hap meer nemen van het foute bord. :-)

Ik had het dus inderdaad kunnen weten!! Al mijn unief vrienden hadden het eigenlijk kunnen weten... want je kunt veel over me zeggen maar niet dat ik de ideale 'lesvolger' ben. Eerste halfuur valt meestal wel mee,...dan ben ik meestal nog in de waan dat de professor me heel de les gaat kunnen boeien.... maar zo'n 5 minuten later ben ik in dromenland....(als mijn lesgenootjes geluk hebben). Soms word ik ook wel eens gek, onrustig of begin ik te schaterlachen en dan is het hek van de dam. Oh, wat haat ik het om me te vervelen! Ga dan toch sneller professor! Wees duidelijk! Geen details aub! Zeg dan toch iets interessant! ....Met de jaren heb ik mezelf leren kennen en ging ik niet meer vaak naar de les... een mooi stel hersenen heeft me gelukkig met niet al te veel moeite door unief geholpen....en weet je wat pas echt ironisch is....ik geef zelf super graag les! Maar wees gerust, ik entertain genoeg!!!

Maar waarom vertel ik jullie dat nu?? Oh ja! De seminarie...de Beninese seminarie ... (oh, ik hoor stiekem al heel mijn Leuvense aula met me lachen en doe daar maar mijn Belgische collega's bij hier in Benin)....daar zat ik dan...'de crazy-lesvolger'....

Begrijp me niet verkeerd, de deelnemers en lesgevers zijn allen uiterst vriendelijk en intelligente mensen, maar er zijn toch een paar karakteristieken/ingrediënten die me opvielen in dit recept,...die mijn moeilijke leshouding niet altijd positief beïnvloeden:
- Alles neemt zijn tijd: Begroeting, bedanking van de begroeting, planning van de les, opening van les, uitleg over de procedure, uitleg over de uitleg van de procedure, bedanking van de uitleg van procedure,...
- Alles neemt een formele vorm aan: respect voor elkaar is belangrijk, aanspreken met de juist familie naam en natuurlijk bedanken als iemand een vraag stelt.
- Het woord nemen gebeurd met veel zorgvuldigheid en met de nadruk op bijna elk woord.... en zin kan daarom soms nogal lang duren....(met enig dagdromen als gevolg).
- Vragen worden graag beantwoord! Velen werken erg actief mee in de les en geven graag hun kritische mening...over belangrijker dingen, over details,...detail van details,....en details van details van details,.... en daar zat ik dan.

 
De lessen gaan traag vooruit maar het is erg interessant! Elk detail wordt besproken ....heeft dus absoluut zijn voordelen (maar jammer genoeg niet als je Julie heet...)

Maar weet je waar ik pas echt STAPELZOT, CRAZY, GEFLIPT, GEK van werd??? Dat zijn de vele groepwerkjes! Ohhhwww mijn absolute allergie! Nochtans geloof ik plechtig 'dat ik goed in groep kan werken'....maar er zijn grenzen N'est-ce pas???
Of het nu een eenvoudige of complexe opdracht is,.... discussies zullen er zijn...en iedereen wil zijn kritische inbreng geven.....over belangrijke dingen, over details, details van details, over details van details van details....je kent het al wel ;-) Jaja, het was leerrijk!


Maar zoals ik jullie al zei,...het is een kwestie van gewoonte en smaak!
MAAR VREES NIET! In het verleden is al meerdere keren gebleken dat mijn smaakpapillen kunnen wijzigen..... 'pâte noire' of 'geitenkop' zien er al helemaal niet meer zo vies uit.



Vele WARME (nee geen kersenkussentje maar SUNSHINE) groeten!!!

Julie

PS. Weet je wie dit weekend naar Cotonou komt??? JUIST! Axelle RED!!!!! Een beetje Belgische nostalgie in Benin...het gaat me goed doen ;)

maandag 26 november 2012

Burkina strikes again! :-D

Maar maar toch! Jullie zo in de steek laten... onwetend over mijn afrikaans leventje hier.... een klets op mijn BLOTE billen! Ik zal het NOOOIIIITTT meer doen...of ja.... dat zou ik toch zeggen als iemand met een stok zou klaarstaan ;-)

Leven hier is goed,....soms heel goed....en dan soms ook wat minder. Maar kom zeg, dat zijn details, zelfs muggenzifterij (ook wel een Beninees talent),....laten we het gewoon op zijn 'julies' zeggen met de heerlijke superlatieve woorden 'HET IS HIER GEWELDIG ;-) '

Niet enkel hier,... maar ook in BURKINA! Jaja, je hoort het goed! Zet er maar een melig muziekje onder en zing maar luid keels mee: "Burkina was my first love, and it will be my last,....Burkina of the future....Burkina of the passtttt" :-)

Ik heb er echt van genoten.... een weekje maar... maar het was genoeg om die heerlijkje nostalgie op te snuiven.Vandaar deze korte reportage.....

 "BURKINA IS....."

"...wegsmelten met de woorden....'NAZAARRAA Bonjourr"


"....je oude vervallen kamer terugzien en denken dat het een vijfsterren hotel was"

"....tijd laten stilstaan met oude rotschilderingen van in de tijd van JULIE-ANA"

".... CRAZYNESS"

"....lots of crazyness"


"... friendship for life" 
(Dieu Donné, Roger en Ignace,... de beste vrienden die je maar kunt wensen! Tu me manques!)

".... heerlijke reisgenootjes ontmoeten "
 (aka PETRA BLOMME ;-) en jaja, jij ook hoor daantje!

".... gastvrijheid"
--> Op bezoek bij de eerste kleuterschool ooit in Sabou en bovendien is hij dan nog eens volledig BELGISCH! Mijn oud klasgenootje Martine is hier de trotse eigenaar van.... steun hebben ze meer dan nodig: http://www.vzwsabou.be/

"...vrijgevigheid"

MAAR BURKINA IS OOK ....

".... wachten op het juiste moment en actie ondernemen...."
 Deze is voor de mama ;-) Is wat anders dan de dode bemde :-D

"...je lichaam laten spreken"
 


"...het hart van de goede muziek"
(misschien niet altijd ;-) )

".... nostalgisch terugkijken naar electriciteit en stromend water"

"...opstaan met een lach op je gezicht"

"..... zoals de beste gids ter wereld...eerlijk, liefde vol en goedkoop :-) "
Contacten van Baki kun je natuurlijk bij mij krijgen ;-)

"...zo divers en verrassend als een KAMELEON"

"....soms meer als BURKINA"

".... liefde"

".... feesten tot je doodvalt"

"BURKINA IS .....GENIETEN! "

maandag 22 oktober 2012

A LE-GEN-DA-RY WEEKEND !!!

Grote woorden! Voor een klein arm landje!  … Maar mag dat dan niet??? 

Neen, geen zielepoterij op mijn bord please. Met het juiste been uit bed en hup, op avontuur !! Op zoek naar een lach, een lief gebaar, een lachend landschap in het centrum van zwart Afrika.  Ja zeker, het leven is hier hard, maar er mag toch ook genoten worden, niet? En om eerlijk te zijn, ik denk soms dat de Beninesen daar meer vanaf weten dan wij in grauw Belgie….Dus ging ik maar op bijles…

 

DE BROUSSE IN!!!!


Het spookte al een tijdje door mijn hoofd. Ik wou een toer doen in de broesse met  mijn brommertje, maar wist niet goed hoe en wanneer en is het bovendien niet veel te gevaarlijk???  Het ideale moment deed zich voor toen een vriend van me, John (vrijwilliger in peace corps) jarig was,...en ik wou hem verrassen!! In Manta,...Zo'n 80 km hier vandaan.

Ik vroeg aan mijn collega's nog vlug even de weg (want oh ja , zelfs dat wist ik niet) maar die keken enkel met grote ogen terug …. Ze waren er duidelijk niet allemaal gerust in, maar andere vonden het stiekem wel een beetje stoer…. Ik ging voor dat tweede ;-).

Ik vertrok vrijdag om 16 uur richting Boukoumbé… een tocht van 48 km. Jaja, ik hoor jullie al denken….'is helemaal niet ver' ...maar toch wel! Zeker met al die aarde weggetjes, met de vele steentjes en putten. Spiegel glad! Ik had best wel wat schrik…. Heel wat vragen spookte door mijn hoofd: 'Wat als ik een platte band krijg', 'Zou iemand me vinden moest er iets met me gebeuren?' of 'mijn benzine is bijna op! Waar vind ik nieuwe?' en zoveel meer….

Het eerste uur kwam ik ook helemaal niemand tegen op de weg,…. Ik was dan ook blij toen er een sjeep voorbij ZOOOEEEEFFFTTEE ….direct gevolgd door woede toen ik al die kleine zanddeeltjes in mijn ogen kreeg ! Daar lag ik bijna in de ravijn!!!

Bekijk dat uitzicht! Mooi toch!


 
Aangekomen in Boukoumbé, moest ik me erg haasten voor dat de zon onderging en besloot ik dan ook direct verder te rijden naar Manta. Een zeer mooie route die verdacht veel leek op een videospelletje: geraak zo snel mogelijk over de rivier, vermijd zoveel mogelijk gaten, probeer niet te veel mensen om ver te rijden, probeer zonder al te veel kleren scheuren voorbij de NAKED DANCE SHOW te geraken en zovoort…. Je kent het wel…


LEVE MANTA!!!

Manta! Een klein, schattig dorpje en tevens de thuishaven van john. Iedereen wist precies waar den 'americain' woonde dus ...in een zucht en een wip stond ik er. SURRRPPPPPRRIIISSSEEEE!!!!

Het was een leuk feestje!



Weet je, wat het ergste was…. Ik was TOTAAL VERGETEN hoe het is om in een lokaal dorpje te wonen, zonder elektriciteit en water. Nochtans heb ik dat toch ook 6 maanden gedaan in Burkina?! Eerst water pompen voordat je kunt je tanden poetsen, koffie zetten, eten maken, douchen, afwassen, kleren wassen of drinken,…. En  geen licht of filmpje zien zonder elektriciteit natuurlijk….. Dat was dus terug even aanpassen, MAAR WAT MIS IK HET! Het echte dorpsleven…. Klinkt vreemd maar er is niks leuker dan terug even zeer basic te gaan. Geloof me!

Om 5 uur word je standaard wakker door de vele geluiden (geiten, varkens, babies, hanen,…) Oh ja, ook dat was ik vergeten over het dorpsleven in Burkina.
Dan maar het dorp verkennen!
Leuk! Beetje te leuk misschien….want de standaard gewoonte is hier om mensen uit te nodigen voor een 'glas' lokaal bier...en weigeren is natuurlijk ombeleefd. Één, twee, drie, vier,...
 

 

Oh ja, ik voelde het allemaal draaien als we terug in John's huisje aankwamen…. Maar er was geen tijd te verliezen want we werden verwacht in het volgende dorp (Taiacou) ...zo'n 40 km van Manta.


 


TAIACOU, PARTY TOWNNNNNN…..of misschien beter VILLAGE

Tom, collega van John, woont in het mooie dorpje TAIACOU….

Zo mooi!
 


 
First things first, even water gaan pompen en dan op verkenning! Schommelen in de boom, op bezoek bij de koning, krokodillen spotten in het meer, naar de markt en natuurlijk de zonsondergang zien aan de voet van de berg. We waren moe maar niet voldaan...want het was MARKTDAG en dat wil zeggen FEEST!!!!
 



JEP, FEEST!! Nog nooit zoveel volk in midden van de broesse gezien….iedereen samen (in het donker)  op het marktplein. Waar zijn de drankjes???

Standaard proberen wel een paar beninesen van ons geld af te trochelen maar deze keer hadden we een plan. John was jarig dus vonden we het maar meer als normaal dat zij ons zouden tracteren. Niet? Na heel wat mopjes en gelach is het dan ons toch gelukt :-) ! Eén voor één schonken ze ons een wiskey voor, jong /oud/ arm of rijk….. Het begin van een geweldige avond,….met dansen natuurlijk! Want geen Afrika zonder muziek!

De avond eindigde in een ' rijst magazijn' waar ze een danstent van hadden gemaakt….in MIDDEN van een rijstveld. Vermits we gevaar liepen om verstikt te worden (generator was immers IN HET MAGAZIJN) hebben we de avond mooi afgesloten.
 



 
TANGIETTA !!!

Het weekend was nog niet gedaan….we besloten een andere vriendin op de zoeken in Tangietta (wederom 15 km van Taiacou). Zij had het lumineuze idee om naar de watervallen te gaan in het noorden van Benin...en ach,…. Waarom ook niet...het was maar +- 30 km :-s…

Na een lange en zeeeerrr vermoeiende rit zijn we er dan toch geraakt. ZOOOO MOOOIIIII …. Het zwemmetje heeft ons goed gedaan. Maar het mocht niet baten want juist voordat we wouden vertrekken begon het onweer!

REGEN….Nee! STORT REGEN!

Het regenseizoen is nog niet gedaan...dus dat kan wel eens voorvallen ...maar dat wil je niet als je in de broesse zit! De wegen worden dan immers SPIEGELGLAD en de rivieren zwelle vliegens vlug aan.

Een helse rit volgende. Bovendien zijn onze vrienden (Tom en Johanna) uitgegleden met de brommer….daar stonden we dan met een kapotte brommer en verbrande voet...in midden van de storm.

Gelukkig kun je altijd en overal op lokale bevolking rekenen. Zij hebben de brommer een beetje kunnen maken zodat we veilig en wel terug in Tangietta zijn aangekomen. En voor de tientallen naakte kids, was het natuurlijk een belevenis om de blanken te zien sukkellen.

Voor mij wachtte nog een rit van 48 km naar Nati….maar dat verliep allemaal goed!

Het was een vermoeiend, MAAR UITERST PLEZANT weekend!!!

Met dank aan mijn beschermengel!!!


DIKKE KUS
 

Julie


 

vrijdag 5 oktober 2012

De fotograaf van dienst!

jaja, de toerist in mij is nog niet gestorven!!

Op missie trek ik maar al te graag eens een fototje ... en dus hebben ze me tot 'officiele missie fotograaf ' bekroond, hehe. Geen slechte functie ;-) toch?!
Maar geen nood, de 'curieuzeneuzemosterdpot' gehalte in mij zorgt ervoor dat ik ook wel zeer aandachtig blijf luisteren en vele vragen stel... Ik moet immers nog VEELLL bijleren.

Een groep tomaten producteurs die de vergadering mooi afwachten. Deze groep test verschillende tomaten soorten uit... met de hulp van een lokale vertaler konden ze hun ervaringen aan ons vertellen..

In vergadering! nee, geen tafels en stoelen, een boom is voldoende.

En de kindjes mogen meeluisteren...

Ach, mijn zwak voor kinderen fotograferen blijft in Benin. Toen ik vroeg wat ze later wilde worden, zeiden ze in koor, 'piment producteur' net zoals hun vader. Hun vader doet mee aan een experiment om de productie van piments te verbeteren.


Wat een schatjes toch! Maar het leven is hard op het veld....
 
De lokale markt
 
Meet een levende echte 'VOGELVERSCHRIKKER' ...een fulltime job!

Geen uitleg nodig... :-)

De vrouwen op het rijstveld zijn hard aan het werken... we testen op dit veld het effect van waterbeheer uit.

 
Op bezoek bij de tomatenboer. Juist geoogst!! Ik verschiet altijd van het aantal kinderen in deze gezinnen. Mijn collega vertelde me dat hij 30 broers en zussen heeft...DAT moet je kunnen!

Experiment...bemesten van grond voor het produceren van piments... en ?? Zien jullie al een verschil??

Deze vrouwen vroegen financiele hulp aan met behulp van een microproject. Het spijt me zeer, maar na het huisbezoek hebben we ze dan toch afgekeurd. Gelukkig maar! Want persoonlijk vond ik ze veel te rijk en bovendien kende ze hun vak duidelijk niet. De selectie van microprojecten is niet altijd even gemakkelijk.

VOILA!!! Weer een blogbericht!!

Tot binnenkort!

Julie